o Osmium » odkrywca

Ze względu na wysoką temperaturę topnienia, dopiero w^XVIII wieku po raz pierwszy udało się stopić surową platynę. Dokonano tego poprzez skupienie światła słonecznego w dużym wklęsłym lustrze. W 1797 roku francuski chemik i polityk Antoine-François de Fourcroy był bardzo bliski odkrycia osmu podczas analizy nierozpuszczalnych pozostałości rudy platyny. Te wstępne prace nad metalami z grupy platynowców były kontynuowane przez chemika i mineraloga Smithsona Tennanta oraz chemika i fizyka Williama Hyde'a Wollastona, który później został sekretarzem Royal Society. Wollaston, koncentrując się na łatwo rozpuszczalnych pozostałościach platyny, odkrył pallad i rod na początku^XIX wieku. W latach 1803 i 1804, koncentrując się na mniej rozpuszczalnych pozostałościach, Tennant odkrył iryd i osm. Dopiero w 1844 roku niemiecko-bałtycki chemik Karl Ernst Klaus odkrył ruten.

Eksperymenty Tennanta w 1803 roku rozpoczęły się od badania suchych pozostałości platyny. Rozpuszczając pozostałości w azotanie potasu (_KNO3, sól potasowa kwasu azotowego) i dodając wodę, utworzył lotny tlenek metalu. Tennant ostatecznie wyizolował metaliczny osm z roztworu pozostałości platyny w azotanie potasu. Metal zyskał swoją nazwę od osmu, starożytnego greckiego słowa oznaczającego zapach, ze względu na zapach jego lotnego tlenku. W 1813 roku Tennant został mianowany profesorem chemii na Uniwersytecie Cambridge.